24fps.co.in

you should not compare telugus with stupid fellows.

నేను మీతో ఏకీభవిస్తున్నాను.. అవును మరి మనం పేరుకు త్యాగరాజు మా వాడు అని చెప్పుకుంటాము కానీ, ఆయన్ని ఆదరించింది, ఆదరిస్తున్నది మాత్రం తమిళులే.. అంతెందుకు, ఇప్పటికీ తమిళనాడులో, దాదాపు ప్రతి ఇంట్లో, సంగీతం నేర్చుకునే వారు ఉంటూ ఉంటారు.. మన దగ్గర నేర్చుకునే వారున్న, అది చాలా తక్కువ.. మన వాళ్ళకి ఎంత సేపు , ఎమ్ సెట్ రాసి, ఇంజనీర్ అయి, విదేశాలకి వెళ్ళి డబ్బు సంపాదించాలి అని తప్ప మిగతావేనీ పట్టవు.. అసలు త్యాగరాజు తమిళుడని ఎవరన్నా అన్నా, మన వాళ్ళు పెద్ద పట్టించుకోరు, కానీ ఆ ఒక్క మాటకే వాళ్ళు చాలా సంతోషిస్తారు.. అది మనకి, వాళ్ళకి ఉన్న తేడా..

తమిళులకి కళా పోషణ మనకన్నా ఎక్కువే – నేను ఏకీభవిస్తాను.

Aravollu – they are narrow-minded, selfish fanatics who have become so due to their insular state sitting down there, away from the foreign invasions.
Now is the time of Telugus – we dominate in every sphere – education (IITs), software, business, and arts.

“Sundara Telungil Paatisaitu” (Let us sing in sweet Telugu) – Sri Subrahmanya Bharati

ఇది నేను ఏకీభవించనండి. మన అంధ్రా లో, అవధానాలు జరుగుతాయి, ఎన్నో చోట్ల. మొన్నామధ్య అమెరికా లోను జరిగింది. ఓ సారి మన రాజధాని లో సహస్రావధానం తెల్లవారు జాము 2 గంటల వర్కు కొనసాగింది. శ్రోతలు మామూలు స్తాయి జనాలే. ఇది కళా పోషణ కాదా? కళా పోషణ అంటే కేవలం సంగీతానికి సంబంధించినదేనా? తమిళులు భావానికన్నా రాగానికి ఎక్కువ ప్రాధన్యత ఇస్తారు. “ఎందు తాగి వున్నావో బృందా విహారీ” అని గాయకుడు పాడినా తప్పు లేదు, రాగం తప్పు కానప్పుడు. కళ అనేది, కేవలం ఓ పరిధికీ, కొంతమంది ఇష్టా ఇష్టాలకు లోబడిందేనా? జానపదాలతో, జాణ తెలుగు సొబగుల కృతులు అందించిన అన్నమయ్య మన వాడు కాదా? ఆలోచించండి.

Aravas suffer from inferiority complex. Hence self-praise is their inborn quality.

For every Thirukkural there are Sumati Satakam, Vemana Satakam
For Thyagaraja,Annamayya there are no Tamil equivalents

Chennai (named after the Telugu word Chennapatnam) was ruled by the Telugu chieftain Damarla Venkata Nayak. Madras was bound to be part of AP if not for the politics played by Rajaji at that time.
Mavericks like Veerappan, Jayalalitha, Karunanidhi represent the mentality of this community.

It is interesting that such Telugu pride enthusiasts wrote their comments only in English. Their motive seems, not so much to sing Telugu pride, but to bait the Tamil brethern.

Coming to the main matter of your post – I don’t normally care for Carnatic/western fusion ..but these were rather interesting. THanks for sharing

చలనాట బ్లూస్ పాట చాలా బాగుంది, ఎంతైనా తమిళోల్లు తమిళోలే!
-మరమరాలు

నా తెలుగుదనానికి గర్వపడుతూనే మీ అభిప్రాయంతో ఏకీభవిస్తున్నాను.ఎన్నిసార్లు త్యాగరాజ ఆరాధనలు, సంగీతసభలకి వెళ్ళినా( నాభర్త హాఫ్ తమిళియన్ కాబట్టే లేండి నేనెళ్ళింది కూడా) ముగ్గురు-నలుగురి కంటే తెలుగు వాళ్ళెప్పుడూ కనిపించలేదు నాకు. మంగళంపల్లి వారు తెలుగాయననే విషయం ఈ మధ్యవరకూ నాకు తెలీదు!

ఇలా ఎవరు గొప్ప అని కేవలం ఒక్క ప్రాతిపదికన నిర్ణయించలేం కదండీ!

Dear Aiyya Saami,Amma Thaaye,Babu,
Babumoshai,Cheta,Anna,Akka,Thammudu,
Thambi,Moley,Beta,Sir,Madam……….

It is shocking to see some peoples’
comments..Are we really so closed minded, has
all our reading and traveling world over
narrowed our thoughts and tolerance?

Being a Tamizh,
Telugu , Bangla, Malayalam ,
Hindi and Sanskrit have all attracted me and i
have learnt to understand these out of pure
appreciation and love for these languages.I am
unable to type in Telugu for my knowledge
might be poor compared to yours and i fear
what i want to say might be misconstrued.

I wish i knew more Bangla to savour Tagore (to
be able to read him in his native tongue instead
of translations),
i wish i knew Malayalam to roll in and out of O
V Vijayan’s stories .Ia m happy i can relish
Premchand’s stories or taste Suryakant Tripati’s
poems in their original flavours.i am blessed to
feel the fire in Sri Sri’s poetry .When he says -
POni POnii Pothey Poni i feel the same spirit
and fervour that is there in Bharathyar’s Acham
illai aCcham illai.O! Equally beautiful is the
lament of a lover when she sings in Bangla -
Bodhu miche Raakh korona korona .
Each language is a gift , it is pure joy and must
be celebrated.
i think one of the gifts of growing up in India
itself, is that we have so many languages to learn
and appreciate.Saying one language is better than
the other sounds as lame as arguing over
colours i.e – Is blue a better colour or green !!!
Imagine saying -look at blue,
up above the sky so blue,
down below grass so green
and stating that Blue is therefore is higher than
Green. hahahahahaha !!! Yes , it seems
ridiculous, doesn’t it ?
There are so many stories, songs , poems, plays
krithis .. such a huge treasure of literature , ideas
,metaphors,thoughts in each language that a 100
lifetimes will leave us only at the brink of this big
ocean.Sometime back in this blog , there was an
article on David Shulman, an Israeli,who has
obtained a doctorate in Tamil and is well versed
in Telugu,Sanskrit,Hebrew,Persian,Yiddish
http://www.hindu.com/lr/2006/08/06/stories/2006080600160400.htm
http://www.hindu.com/fr/2007/09/07/stories/2007090750760200.htm
What have you to say of him ?

i would like to ask you how much of literature
have you truly read in each language to actually
be able to compare it ?i think it is in vain that
you put languages on scales.

We are nobody to compare great souls like
Tyagaiyya and Sivan .i mean just the thought of
it is scary .When Tyagaiyya wails “ETi janmam
(i)di enduku galigenu(y)” , it melts your heart as
does when Sivan cries “Uzh vinai valiyAl en
vAzhvu pAzhaga”.Please do not chain emotions,
do not emprically weigh their spiritual
paths,Please please dayachesi do not make
barriers with languages.

Close your eyes, open your minds and ears and listen to languages French , Italian , Tamil , Telugu
, Hindi, Sanskrit,Kannada, Malayalam,Japanese…. the rest is left to your general knowledge.;p…Each will seem like a ragam in itself .

You have quoted Bharathi, does that not speak
of his broad mindedness.Really, how open are
you ?Can you not embrace all these different
thoughts?When Tyagaiyya salutes “endarO
mahAnubhAvul(a)ndariki vandanamu” , can we
not at least aspire to think in these lines.

Is this is a long forgotten poem that we just
mouth in our school prayer assemblies ?

Where the mind is without fear and the head is
held high;
Where knowledge is free;
Where the world has not been broken up into
fragments by narrow
domestic walls;
Where words come out from the depth of truth;
Where tireless striving stretches its arms
towards perfection;
Where the clear stream of reason has not lost its
way into the
dreary desert sand of dead habit;
Where the mind is led forward by thee into
ever-widening thought
and action–
Into that heaven of freedom, my Father, let my
country awake.

— Rabindranath Tagore

“Where the world has not been broken up into
fragments by narrow
domestic walls;
Where words come out from the depth of truth”
i beg of you to read these lines over and again
and see them in their true light.

All that said, nenu evaraina offend
chesunnanantey nannu pedha manasu chesi
kshaminchandee.O ree baboi !enno bhashalu unnayee okka saree lekka petuthununnandee nenu malli vasthanu )

ఎవరు గొప్ప? అని ఆలో’చించడం’లోనే పొరపాటు ఉందనిపిస్తుంది. ఇది అన్న తరువాత – నేను కోయంబత్తూరులో చదువుకుంటున్నప్పుడు ఇలాగే అరవం వాళ్ళను పొగిడితే, నా అరవ (సంగీత) స్నేహితుడు హాశ్చర్యపడ్డాడు. తమిళనాట తెలుగువాళ్ళ గురించి అచ్చం ఇలాగే అనుకుంటారట!! త్యాగరాజు, అన్నమయ్య, ఆళ్వార్లు, బాలు, ఘంటసాల, ఎమ్మెస్. సుబ్బలక్ష్మి… వంటి వారందరి మాతృభాష తెలుగే కదా…!

ఉన్ని కృష్ణన్ వంటి పేర్లను చూసి తమిళం అనుకోవడం సహజం కానీ, గురుడి మాతృభాష (బయిటికి చెప్పుకుంటే) తెలుగే.

ఇక నా పనికిమాలిన అభిప్రాయం,
అరవోళ్ళు మనకంటే కొద్దిపాటి ఎక్కువ enterprising అని నాకు down south అనుభవాలలో అనిపించింది. నేను చెప్పేది ముఖ్యంగా వ్యపార సంభందిత విషయాలలో.
ఇక సంగీతానికొస్తే,
అక్కడ సంగీతాన్ని ఎక్కువ పొషించింది అయ్యర్లు, అయ్యంగార్లు; ఇప్పుడు వాళ్లనే ఆర్యన్లు, బయటవారు అని దూషించడం జరుగుతుంది.
దేశంలో ఎక్కడికి వెళ్లనా అదే రొచ్చు, అవే తెమ్మెలు. పోల్చుకోవడం నిరర్థకం, నిష్ప్రయోజకం.

పైన లంకించిన మళైతిరందు పాట మాత్రం మా రూంలో ఎప్పుడూ ఆడుతూనేవుండేది. ఇళయరాజా యొక్క అసలు పాట కూడా చాలా బాగుంటుంది.

@ నాగరాజూ గారు – విలువైన సమాచారం ఇచ్చారు. కృతజ్ఞతలు. నా అరవ సంగీత రూమ్మేట్లు కూడా బాలు గురించి, తెలుగు భాష గురించి, చాలా envious గా మాట్లాడుతుంటే నాకూ ఆశ్చర్యమేసింది. మనవేఁమో వాళ్ళవాళ్లు ఇళయరాజ, రెహమాన్ గొప్పవారనుకుంటాం..

Not to mention శంకరాభరణం, సాగరసంగమం (సారంగయోలి) వంటి తెలుగు సినిమాలు.
శంకరాభరణవైఁతే, సినిమా అరవమలయాళాలకు డబ్ చేసి పాటలు తెలుగు వుంచారని విన్నా. తిరువనంతపురంలో నాకు దొరికిన ఏకైక తెలుగు పాటల క్యాసెట్ అది.
మనమేమో, శంకర్ శివాజీ తీసాడు, భారతీయుడు తీసాడు అనుకుంటాం…
భారతీయులకు ఫారన్ అభిమానం ఎప్పుడూ వున్నదే…

సాగరసంగమం తమిళ పేరు “శెలంగై ఒలి” అంటే గజ్జెల చప్పుడు (అందెల రవళి).

రాకేశ్వరోవాచ:
“అక్కడ సంగీతాన్ని ఎక్కువ పొషించింది అయ్యర్లు, అయ్యంగార్లు; ”

వాటిల్ని సాధన చేసి తమ కుటుంబాల్లో సజీవంగా ఉంచినవి బ్రాహ్మణ కుటూంబాలైతే కావచ్చు కానీ వాటి నిర్వహణకి వ్యాప్తికి అవసరమైన (ధన) అవలంబమిచ్చినది వ్యాపారస్తులైన చెట్టియార్లు, భూస్వాములైన మొదలియార్లు, వారి పైనున్న పాలెగాళ్ళు. తమ కుటుంబాల్లో అవిఛ్ఛిన్నంగా సంగీత సాహిత్య సరస్వతిని నిలబెట్టి ఉంచిన కుటుంబాలు తెలుగు వాళ్ళాలోనూ చాలా మంది ఉన్నారు .. సరైన ప్రాచుర్యం లేక వారలా మరుగున ఉండి పోయారు. బాలమురళీ తమిళుడని జనాలు అనుకున్నారంటే అనుకోరా మరి? 1980లలో చెన్నైలో నేదునూరి కచ్చేరీకి సుమారు 1500 మంది పట్టే హాలులో “స్టాండింగ్ రూం ఓన్లీ”. టిక్కెట్ళు బ్లాకులో అమ్మార్ట! ఆయన సంగీత కళాశాల ప్రినిసిపాలుగా పనిచేసిన విజయవాడలో ఆయన కచ్చేరీకి మూడొందల మంది పట్టే హాలులో కాస్త నిండినట్టు కనబడ్డానికి వీధిలో పోయేవాళ్ళని, బాబూ కాసేపు వచ్చి కూర్చోండి సభ మొదలయ్యేవరకూ అని బతిమలాడాల్సి వచ్చింది.

రాకేశ్వరా!

మీరుండేది తిరువనంతపురంలోనా? ఎక్కడా?

కొలువు ఐటి పార్క్ లోనా లేక వెళ్లాంబళం లాంటి చోటనా?

అప్రస్తుత ప్రసంగానికి పెద్దలు మన్నించాలి.

ప్రసాదం

http://mynoice.blogspot.com/2007/10/blog-post_09.html

రానెరె గారికి నెనర్లు. పై రానెరె గారి లింకు టపాలో చర్చ మరియు ఆలాపన చాలా బాగున్నాయి, తప్పని సరిగా చూడవలసిన టపా.

-మరమరాలు

రానారె మన పరువు నిలబెట్టే గాత్రాన్ని వినిపించావు. ఆ రాగాలాపాన పై వాటికంటే మరో ఎత్తులో ఉంది…నా శరీరమంతా చెవులు చేసుకొని విన్నాను, అమృతాన్ని తాగినంత ఆనందంగా ఉంది.

bagundi, telugu vaallu bhashabhimanam thakkuve ante sampaadana ekkuvai, videshalalo telugu varee ippudu manaku aadarsham

Naku telugu script lo rayadam elano telile andukani ila

emo nakaite manam vallu vere anipinchadu ela aina telugu tamilnadu ninche puttindi kada….paiga mana acharya vyavaharalu avi chuttu pakka parisarala ninchi vasthundi…andukane vijayanagaram vallu orissa ki deggeraga, tirupathi vallu madras ki deggera untayi….andaru goppe hehe…..:) chala baga undi blog

ohh sorry i thought it was oct 08 so its inactive now…hmm