24fps.co.in

ఎప్పటిలాగే ఈ సెప్టెంబర్లో టొరంటో సినీ ఉత్సవం మొదలయింది.ప్రపంచంలోని కొన్ని అత్యుత్తమ సినీ ఉత్సవాలలో టొరంటో సినీ ఉత్సవం ఒకటి. ఇక్కడ సినిమా ప్రదర్శింపబడిందంటే ఆ సినిమాకి అంతర్జాతీయంగా పేరు ప్రఖ్యాతలు లభించే అవకాశం చాలా వుంది. ఈ సంవత్సరం ఇక్కడ జరిగే ఉత్సవాలలో మన దేశానికి చెందిన 4 సినిమాలు ప్రదర్శింపబడటానికి అర్హత సాధించాయి. ఆ 4 సినిమాలు ఇవే:

1)The Last Lear (English) – Rituparno Ghosh
2)Four Women (Malayalam) – Adoor Gopalakrishnan
3)The Voyeurs (Bengali) – Budhadeb Das Gupta
4)Frozen (Hindi) – Shivajee Chandrabhusahan

The Last Lear సినిమా గురించి:

రీతూపర్ణో ఘోష్ మొదటిసారిగా ఆంగ్లంలో రూపొందించిన ఈ సినిమా టొరొంటో సినీ ఉత్సవంలో ప్రదర్శింపబడడం హర్షించదగ్గ విషయం. సాధారణంగా బాలీవుడ్ సినిమాలలో వుండే అనవసరమైన హడావుడి, గందరగోళాలకు దూరంగా సినిమాలు తీయడంలో సిధ్ధహస్తుడిగా పేరుగాంచిన రీతూపర్ణో ఘోష్ గతంలో తీసిన దోసర్, రైన్ కోట్, చోకర్ బాలీ సినిమాలు ఇందుకు ఉదాహరణలు. ఇప్పటివరకూ పధ్నాలుగు సినిమాలు తీసి తనను తాను నిరూపించుకున్న రీతూపర్ణో మొదటి ఆంగ్ల సినిమా గురించి మరికొన్ని విశేషాలు ఇవే!

As the most revered movie star on the planet, Amitabh Bachchan can take his pick of roles. But never before has he played a character like this. Commanding the screen as a legendary stage actor making a movie for the first time, this giant of Indian cinema, playing his first-ever English-language lead role, reveals surprising new dimensions. For a star who has acted in more than 130 films over four decades, this is no small feat.

When first we meet veteran thespian Harish Mishra (Bachchan), he is gravely ill. The punishments of a film shoot have left the old man in a coma. His co-star, Shabnam (Preity Zinta), is wracked with worry, but their director, Siddharth (Arjun Rampal), keeps strangely distant and refuses to visit his ailing star. In flashbacks, their story emerges.

Siddharth first had to woo Harish from the comforts of his retirement, and the interaction between the two yields some of the film’s most delightful scenes. The impatient young auteur attempts to win the trust and collaboration of the aged performer, who sits raging against the modern world from the sanctuary of his study. Sporting a silver mane, Bachchan is irresistible here – vain, forceful and impetuous. He trumpets the superiority of Shakespeare over anything cinema can create. And yet, the movies hold out a new challenge.

Once he agrees to act in the film, The Last Lear becomes a captivating reflection on the comparative artifices of stagecraft and cinema. As the outsider in the cast, Harish is hilarious in dismissing movie fakery. His theatre skills are grander. Standing on a hillside, he teaches Shabnam how to project her voice clear across a valley to the next hill.

As always, director Rituparno Ghosh excels in intimate scenes of conflict and revelation between characters, giving great opportunities to Zinta and Rampal. But the whole film feels like a valedictory gesture to Bachchan, who offers a master class in acting. Like Richard Burton, Toshiro Mifune or other larger-than-life greats, Bachchan demands to be watched. “You know what makes an actor?” his character asks. “The desire to perform. Nothing else matters.”

Rituparno Ghosh was born in Kolkata to a family of artists. He graduated with a Master’s degree in economics from Jadavpur University and has served as editor of the Bengali film magazine Anandalok. His films have screened at festivals around the world, winning numerous accolades. Since making his feature debut in 1991 with Diamond Ring, he has directed fourteen feature films in total, ten of which he also wrote. Among them are Crossfire (97), The First Monsoon Day (01), Chokher Bali, A Passion Play (03), Raincoat (04), Dosar (06) and The Last Lear (07).

Four Women సినిమా గురించి:

మన దేశంలోని అత్యుత్తమ దర్శకుల్లో ఒకరైన అదూర్ గోపాల్ కృష్ణన్ గురించి కొత్తగా చెప్పనవసరంలేదు. మన సంస్కృతి లో ఇమిడిపోయే కథలను ఎన్నుకుని వాటిని విశ్వజనీన అంశాలతో కలబోసి ఈయన తీసే సినిమాలు చాలా మంది ఆర్ట్ సినిమాలని తిసి పారేసినా, అదూర్ గోపాల్ కృష్ణన్ సినిమాలు సరిగా అర్థం చేసుకున్న వాళ్ళకి ఆయన ప్రతిభ ఖచ్చితంగా తెలుస్తుంది. కమర్షియల్ సినిమాలకు దూరంగా సినిమా కూడా ఒక కళే అని అభిప్రాయం ప్రేక్షకులలో కలగ చేయడానికి ఈయన ఎంతో కృషి చేశారు. ఆర్ట్ సినిమా అనే చిన్నా చూపు చూడకుండా అదూర్ సినిమాలను పరిశిలించినట్టయితే తన సినిమాల ద్వారా ఆయన సృష్టించిన నూతన ప్రక్రియలు మనకు తెలుసుకునే అవకాశం వుటుంది. గతంలో ఈయన తీసిన Shadow Kill (నిళల్ కుత్తు) సినిమా ద్వారా ఈయన కథనంలో చేసిన ప్రయోగం నాకు తెలిసి ఇంతకు ముందు ఏ ప్రపంచ సినిమాలోనూ లేదు. అలాగే అదూర్ ఇప్పుడు సరికొత్తగా రూపొందించిన Four Women (నాలు పెన్నుంగళ్) సినిమాలో కూడా మన సినిమాలకు అంతగా అలవాటు లేని నాలుగు కథల సంకలనాన్ని ఒక సినిమాగా రూపొందించి కొత్త ప్రక్రియకు నాంది వేసారు. గతంలో సత్యజిత్ రే రూపొందించిన తీన్ కన్య సినిమా తర్వాత ఇలాంటి కథా సంకలనాలతో వచ్చిన సినిమాలు అరుదే. రాంగోపాల్ వర్మ నిర్మించిన డర్నా జరూరీ హై, డర్నా మనా హై సినిమాలు ఈ కోవకే చెందుతాయి.అదూర్ గోపాళ్ కృష్ణన్ రూపొందించిన Four Women సినిమా గురించిన విశేషాలు కింద చదవండి.
As deeply rooted as they are in the soil and soul of his native Kerala, Adoor Gopalakrishnan’s films speak to universal truths. None does this more than Four Women.

The film distills to a rare purity four tales of village women in south India. Their titles are elemental: “The Prostitute,” “The Virgin,” “The Housewife” and “The Spinster.” In each, a woman submits to a role society decides for her. Each role offers a paradox of freedom and bondage in nearly equal measure.

In the first story, Kunju Pennu accepts a proposal from Pappukutty and enters into an informal marriage, giving up her profession as a prostitute to do so. Both are desperately poor and live outdoors on the pavement, but they believe in the honour of their new status. That honour is shattered when police catch the couple in a compromising position one night and drag them to court on obscenity charges. Their only defence? They are husband and wife.

In “The Virgin,” Kumari’s parents are happy to marry her off to a man from another village, but disgusted when he returns to visit and eats every last morsel of food they can offer. These scenes are both comic and alarming. After the meal, her new husband leaves, never to return. Kumari must face the shame of the situation, but also the ironic fact that her husband’s only gift to her was the one thing he should have – by traditional right – taken.

The last two stories play out in a similarly trenchant fashion. A housewife is unable to produce a child. An old school friend offers himself to her as a surrogate stud, and his moustache is no doubt tempting. But what of the consequences? And in “The Spinster,” Nandita Das gives a heartbreaking performance as a woman, whose younger sister marries before her. With spinsterhood fast approching, she eventually moves in with her sister and husband, but that causes more problems than it solves. She soon opts to face the world on her own.

Gopalakrishnan’s combination of deft narrative strokes and delicate characterization produces deeply satisfying insights. Wherever one finds parents anxious for their daughters, gossips eager to talk and women navigating the deep waters of men and social standing, Four Women will resonate.

Adoor Gopalakrishnan was born in Kerala, India. He studied at the Gandhigram Rural University and the Film and Television Institute of India in Pune. His debut feature, One’s Own Choice (72), won several awards, and his subsequent films have been recognized with numerous accolades. Six of his films have won FIPRESCI prizes: Face to Face (84), Monologue (87), The Walls (90), The Servile (94), Man of the Story (96) and Shadow Kill (02). Four Women (07) is his most recent film.

Frozen సినిమా గురించి:

ఈ సారి టోరొంటో సినీ ఉత్సవంలో ప్రదర్శింపబడుతున్న మరో భారతీయ సినిమా Frozen. గతంలో ఫోటోగ్రాఫర్ గా పనిచేసిన శివాజీ చంద్రభూషణ్ రూపొందిచిన మొదటి సినిమా Frozen టోరోంటొ సినీ వుత్సవాల ప్రోగ్రామర్ Cameron Bailey ఇండియా వచ్చి ఈ సినిమా చూసి నచ్చి శివాజీ కి అహ్వానం అందించారంటే ఈ సినిమా తప్పకుండా మంచి సినిమానే అయ్యుండొచ్చు. లడఖ్ ప్రాంతంలోని ఒక గ్రామంలోని ఒక అమ్మాయి ధ్రుక్కోణంలో నడిచే ఈ కథ అర్మీ నేపధ్యంలో నడుస్తుంది. తనే సొంతంగా నిర్మించి దర్శకత్వం వహించిన ఈ సినిమా ద్వారా శివాజీ సినీ ప్రపంచంలోకి అడుగుపెట్టాడు. మొన్నా మధ్య బెర్లిన్ సినీ వుత్సవంలో అవార్డు సాధించిన వనజ సినిమా లాగే ఈ Frozen సినిమా కూడా విమర్శకుల ప్రశంశలు పొడి, ప్రేక్షకాదరణ పొందగలిగితే నవ తరం దర్శకుల్లో ఎంతో వుత్సాహం కలుగచేస్తుంది. Frozen సినిమా గురించి మరిన్ని విశేషాలు ఈ కింద చదవండి.

Twelve thousand feet up in India’s Himalayas, it is cold, stark and elemental. Tourists trek through Ladakh in the summer, but no one goes there in winter – especially not to shoot a film. For his dazzling debut, however, filmmaker Shivajee Chandrabhushan transported a Mumbai film crew to the sub-zero beauty of Ladakh’s mountain passes. In so doing, he has also shifted the ground for new Indian cinema.

Shot in arresting, high-contrast black and white, Frozen tells the story of Lasya (Gauri), a teenaged girl living in Ladakh with Karma (Danny Denzongpa), her father, and Chomo (Angchuk), her mercurial little brother. Winter brings punishing conditions and hallucinatory landscapes to their village, which may be the reason for Lasya’s reveries. Her gossamer impressions introduce us to this strange place at the top of the world.

Then the army comes. Ladakh sits in India’s still-contested Jammu and Kashmir state. The military takes security seriously. Landing like a boot in Lasya’s village, they upend the gentle routine in their hunt for the enemy. Instead, they find a frozen body.

Working with the grace of early Wim Wenders, Chandrabhushan plays out the conflict between military force and timeless existence in nuanced scenes. Karma greets the army with a patience worthy of his name. And Lasya herself pursues a complex dance with her new reality, and with a young suitor (Shakeel Khan) whose hip style fails to impress her.
Frozen marks a sometimes shocking break with India’s art cinema, favouring the subjective over the social, and a dissonant, contemporary tone over more traditional rhythms. It may also be the first Indian film ever to include a game of ice hockey on a frozen Indian lake. As if inspired by the harsh elements, Chandrabhushan has stripped away the extraneous to reveal a simple succession of telling moments that build to a remarkable final image.

Shivajee Chandrabhushan was born in New Delhi and has a Sociology and Law degree from Delhi University. He has worked extensively as a photographer. Frozen (07), which was inspired in part by his own experiences as a mountaineer, is his directorial debut.

The Voyeurs సినిమా గురించి:

సమకాలీన సమాజంలోని వివిధ అంశాలను కథాంశాలుగా మలుస్తూ విభిన్న కోణాలను వెలికితీస్తూ సినిమాలు తీసే నేటి తరం దర్శకుల్లో ముందున్నది బుధ్ధదేబ్ దాస్ గుప్తా అని ఖచ్చితంగా చెప్పొచ్చు. బెంగాలీ సినిమా రంగంలోని అత్యున్నత దర్శకుల్లో ఒకరైన బుధ్ధ గతంలో వెనిస్ చిత్రోత్సవంలో తన Wrestlers సినిమాకు స్పెషల్ జ్యూరీ అవార్డు పొంది అంతర్జాతీయ ఖ్యాతిని పొందారు. ఎక్కడ చూసినా నిఘా వహిస్తూ ప్రైవేటు జీవితాలను పబ్లిక్ చేస్తున్న నిఘా కెమెరాల నేపధ్యంలో జరిగే కథనంతో మారుతున్న సమాజానికి ప్రతిరూపంగా రూపొందిచిన The Voyeurs(అమీ,యసిన్ మరియు మధుబాల) సినిమా ద్వారా మరో సారి బుధ్ధ అంతర్జాతీయ సినీ రంగంలో అడుగు పెట్టారు. ఈ సినిమా గురించి మరిన్ని విశేషాలు ఈ కింద చదవండి.

No filmmaker swims deeper in the currents of contemporary Bengali life than Buddhadeb Dasgupta. While his recent films like Chased by Dreams and The Wrestlers followed the rhythms of rural Bengal, The Voyeurs brings Dasgupta’s subtle, searching sensibility to the teeming city. What happens when the machines and isolation of urban life press upon the souls of country folk? What happens when those folk hit Kolkata (formerly Calcutta), one of the world’s most vast and storied megacities?

Yasin (Amitav Bhattacharya), a young man from a small village, moves to Kolkata to live with the one person he knows there, Dilip (Prosenjit Chatterjee). Dilip earns a living installing surveillance cameras. When a beautiful young dancer, Rekha (Sameera Reddy), moves into the apartment next door, he surrenders to a furtive impulse and fits a spy camera just above her mirror, so he and Yasin can watch her as she watches herself. But Dilip is a man so chaste and inexperienced around women that he cannot bear the sight of Rekha’s immodest image. He always shuts off the camera before he sees too much.

He may be the last man in Kolkata with such discretion. As he pursues a tentative romance with the young woman, his employers seek sordid thrills in voyeurism, while Rekha falls into a nasty encounter with a film director out to exploit her. In this city, people come to possess each other through the frame of a camera.

Both satirist and humanist, Dasgupta unfolds his story with classical grace. He shows enormous empathy for his innocents adrift in the big city, even as he gathers inevitable forces of harm closer and closer to the two young men. At the same time, he draws in potent icons of feminine sexuality to shade the men’s fall from innocence into experience. The luminous fifties movie star Madhubala hovers in photos and film clips throughout the story as an emblem for Dilip’s desire. But so does Buladi, the animated mascot of Bengal’s AIDS-awareness campaign. With sublime wit and compassion, Dasgupta weaves an elegiac love letter to contemporary Kolkata, and to men and their dreams.

Buddhadeb Dasgupta was born in Anara, India, and studied economics. He is a celebrated Bengali poet and novelist whose work has been translated throughout the world. He won a special jury prize for directing at the 2000 Venice International Film Festival for The Wrestlers (00). His other films include Distance (78), Bitter Morsel (79), Crossroads (81), Season’s Memoir (82), Blind Alley (84), The Return (86), The Tiger Man (89), Their Story (92), The Shelter of the Wings (93), The Red Doors (96), A Tale of a Naughty Girl (02), Chased by Dreams (04), Memories in the Mist (05) and The Voyeurs (07).

ముగింఫు:సాధారణంగా భారతీయ సినిమా అంటే No vacancy బోర్డు పెట్టేసే అంతర్జాతీయ చిత్రోత్సవాలు ఈ మధ్యనే భారతీయ సినిమాకు చోటు కల్పిస్తున్నట్టుగా అనిపిస్తుంది. కాకపోటే ఈ టోరొంటో చిత్రోత్సవంలో రోటీన్ బాలీవుడ్ మసాలా సినిమాలు కాకుండా కమర్షియల్ సినిమాలకు దూరంగా కళాత్మకంగా రూపొందించిన సినిమాలకు అవకాశం కల్పించడం ఆనందించదగ్గ విషయం. పరిస్థితి ఇలాగే కొనసాగి మంచి సినిమాలకు మీడియా మరింత ప్రచారం కల్పించి దానికి తోడు ప్రేక్షకులు మంచి సినిమాలకు సరైన ప్రోత్సాహం అందిస్తే త్వరలోనే మన సినిమాలకూ మంచిరొజులు వస్తాయేమో!

Note:The English text is courtesy of www.tiff07.ca